Korku, tarihte binlerce filozofun farkı tanımladığı bir his. ‘’Güven hissinin en büyük düşmanı.’’
‘’Zaman zaman insanı yiyip bitirebilecek bir his.’’ Bahsi geçerken olumsuz şeyler çağrıştıran bu his çoğu zaman sandığımız kadar basit olmayabilir. Belki güven hissine bu kadar yabancı görülen korku, aslında hasrete aşıktır. Belki güven ve korku bizim görmediğimiz bir şekilde birlikte çalışıyordur. Korku, belki de temkindir, bazen kaybedilen bir kumardan geri dönüştür.
İnsanlık, korku hissini Hz. Adem’in dünyaya gelişiyle tanıdı. Bu ilkel his, insanoğlunun varlığının başından beri bizimleydi. Her bebek dünyaya bu hisle ‘’Merhaba!’’ der. Yuva bildiği anne karnından çıktığında ağlamaya başlar. Korkar, garipser bulunduğu yeri. Bu korku yerini güvene bırakana dek her çocuk biraz mahzun kalır fakat korku sandığımız kadar yok edici bir his de değildir. Bebeğin ağlamasına sebep olan korku aslında bize bebeğin yaşadığını da müjdeler. Çocuk iyi de olsa kötü de olsa hissediyordur. Hissetmek yaşamaktır. Korku, bizi incittiği kadar korur da. Sevgisini belli edemeyen baba gibidir, gözü hep üzerimizdedir. Attığımız her adımda tutar bizi. Öylesine bindiğimiz bir arabada ‘’Ya kaza yaparsan?’’ diye ürkütürken hız yapmamamızı sağlar. Korku; bir yerde temkindir, hayatta kalmaktır, daha az pişmanlıktır. Çamura bulanmış bir çiçektir. Biz görmesek, anlamasak dahi o çiçek olmaya devam eder. Korku; dozunda olduğu sürece kapsayıcıdır, insanın köşe bucak kaçarken parçası olandır. Her zaman olmuş ve olacak, çok eski bir histir. Küçük bir kuşun ilk uçuşu, bir çocuğun okula başladığı ilk günü, yeni anne olmuş bir kadının heyecandan titreyen elleri ve mahzun gülüşüdür. Her zaman olumsuz çalışmaz korku. Bazen çok tatlı heyecanlar, gülücükler getirir beraberinde.
Özetle, her hissi dozunda yaşarsanız hiçbir şey içinden çıkılmaz bir hal almayacaktır. Olumsuz sandığınız hisler belki de sandığınız kadar korkunç değildir. Bunu örüntü haline getirip hislerimizden delice kaçan biz olabiliriz. Zira hayatta her şey bir amaca hizmet eder. Hislerimiz dahil.
